Wrocław po lekcjach. Blok kulturalny

Od pieśni do piosenki

2011-12-13T03:13:00.000-08:00

30 listopada miałam okazję wybrać się w ramach wyjść "Wrocław po lekcjach" do filharmonii na występ chóru Canto Minore.Zespół składał się z czterech osób podzielonych na : sopran, alt, tenor, bas. Śpiew czterogłosowy był niesamowity.Na początku panowie zaprezentowali utwór na dwa głosy „Bogurodzicę”. Bas prowadzącego zespołu wzbudził na mnie największe wrażenie. Wydawał tak niskie dźwięki aż sama byłam zdziwiona ze można jeszcze niżej zaśpiewać pomimo że spotykam się na co dzień z muzyką. Najlepszym wykonaniem była „ Chwała Tobie Gospodzinie”. Głosy tak ze sobą współpracowały, że powstała piękna harmonia dźwięków. Melodia wydawała się tak głęboka, pełna i spokojna, wzbudzała u słuchaczy wielki podziw, szacunek oraz pochwałę. Utwory szły po kolei wg dat. Od średniowiecza, aż po poezję Agnieszki Osieckiej. Zespół zaśpiewał piosenkę należącą do Alibabek „Kwiat paproci”. W oryginale śpiewają tam 7 kobiet, ale piosenka wykonana przez Canto Minore odnosiła takie wrażenie że śpiewa więcej niż cztery osoby. Kierownik tak dobrał głosy, że brzmiało tak jak w oryginale. Następnie przeszli do kolejnego utworu „Wiolonczelistka” Skaldów. Pan który reprezentował głos tenoru miał idealnie dopasowany głos do tej piosenki. Jego solówka brzmiała niemalże identycznie jak członka zespołu Skaldów. Chór pokazał się także ze strony humorystycznej. Na sam koniec występu dodali bis w którym najstarszy pan wykonał rap, a dwie kobiety i tenor wydawali rytm. Nie obyło to się bez największych oklasków wykonanych przez wszystkich znajdujących się w sali filharmonii. Oprac. Anna Radzikowska

Frankeistein!!!!

2011-11-30T01:05:00.000-08:00

27 listopada pod opieką p. Dmowskiej wyszliśmy dość pokaźną grupą do Teatru Muzycznego Capitol na musical pt. „Frankenstein”. Pierwsze miłe wrażenie było takie, że siedzimy całkiem blisko sceny i wszystko świetnie widać. Przedstawienie rozpoczęło się z pewnym dreszczykiem, bowiem tuż po zgaszeniu świateł na scenę weszła duża grupa zakapturzonych, na czarno ubranych postaci i zaśpiewała „mrożącą krew w żyłach” pieśń. Widowisko utrzymane było w dramatycznym i tajemniczym tonie, jednak pojawiały się również elementy groteski. Nie dało się nie zauważyć paru komicznych sytuacji i postaci, m.in. sługi głównego bohatera – Igora. Całość tej atmosfery podkreślał także niesamowity makijaż aktorów, drastyczne sceny , niezwykła muzyka oraz oryginalne występy taneczne. Warta uwagi była też dobra gra artystów oraz ich świetny kontakt z widownią. Spektakl trzymał w napięciu i dobrze się go oglądało, świetnie się bawiłam. Jestem zadowolona, że zdecydowałam się go obejrzeć, ponieważ okazał się interesującą przerwą w przedmaturalnym zakuwaniu. Oprac. Joanna Jerzyńska

Sztuka Flamenco w Filharmonii Wrocławskiej

2011-10-23T23:19:00.000-07:00

W Filharmonii Wrocławskiej w środę 19.10.2011 rozpoczęły się koncerty edukacyjne. Pierwszy koncert poświęcony został sztuce flamenco. Wywodzi się ona z rejonów południowej Hiszpanii i jest ściśle związana z folklorem Cyganów Andaluzyjskich. Spotkanie było prowadzone na przemian wykładem o sztuce z muzyką na żywo i tańcem.
Usłyszeliśmy o historii śpiewu, figurach tanecznych flamenco, instrumentach wykorzystywanych do wydobywania charakterystycznych dźwięków. Na ekranie oglądaliśmy występy znanych hiszpańskich wykonawców. Ale największe wrażenia zrobiły na nas występy pięknych tancerek w pięknych strojach. Ruchy rąk, wygięte ciała, twarz pełna emocji, stukot butów wystukiwany do dźwięków gitary... Coś fantastycznego!
Ciekawym momentem była nauka klaskania po andaluzyjsku, do rytmu gitary. Program był przeprowadzony profesjonalnie i na długo zostanie nam pamięci.
Oprac. Anna Wolańska 3F

Balladyna współcześnie

2011-10-04T02:15:00.000-07:00

Rozpoczynając wyjścia w tym nowym roku szkolnym w ramach Barw Wrocławia zaplanowaliśmy obejrzenie Balladyny w Teatrze Współczesnym. Treść wszystkim nam znana, ponieważ dramat jest przerabiany w klasach gimnazjalnych. Byliśmy jednak ciekawi, jak „uwspółcześnić” można przesłanie z odległej już przeszłości. To,co zwróciło nam swoją pierwszą uwagę: ubiór aktorów, wszystko bez przesadnej kostiumologii z XIX, moda ostatnich lat oraz minimalizm w scenografii, tylko symbolicznie powieszone portrety, kotary, krzesła, skrzydło huzara, baloniki biało - czerwone. Szczególnie wyraziste były w drugim akcie czerwone kotary zawieszone na całej długości i szerokości sceny w II części przedstawienia. Idealnie było to w komponowane w szaleństwa Balladyny, targaną żądzą władzy i dominacji za wszelką cenę, intrygi i kłamstwa innych bohaterów.
Wydawać się więc może, że historia szalonej dziewczyny, to również historia dzisiejszych ludzi, dla których cel uświęca środki i są na co dzień wyzuci z wyższych wartości. Zastosowany humor, zdystansowana, czasami przerysowana gra aktorów, sprawiła, że sztukę oglądało się się przyjemnością. Taki Chochlik i Skierka przydaliby się, w niejednej sztuce, żeby rozśmieszyć lub odciągnąć widza od tego co śmiertelnie poważne. Oprac. Natalia Konefal z 3c

Szalone nożyczki, Teatr Komedii

2011-06-07T00:45:00.000-07:00

Takiego przedstawienia jeszcze nie grali! W pierwszej częsci tego spektaklu wydawałoby się, że wszystko jest niepozornie i zwyczajnie smieszne. Rzecz dzieje się w salonie fryzjerskim, gdzie strzygą, golą, plotkują. Piętro wyżej, nad salonem mieszka wielka pianistka, której głośna gra powoduje nerwową atmosferę w wnętrzu salonu fryzjerskiego. Nagle dochodzi do morderstwa... Dochodzenie prowadzą dwaj policjanci…
A jaki będzie tego finał, kto wie ? Może tylko publicznosc? Ale dlaczego tylko oni?
Swietne przedstawienie i polecamy gorąco. Rodzice i znajomi naszych uczniów też byli zadowoleni.

A.W. Mozart w Filharmonii Wrocławskiej

2011-06-01T04:42:00.000-07:00

13.05 w piątek poszlismy na koncert muzyki A.W. Mozarta i J. Brahmsa. Z nieznanych nam powodów nie zagrano utworów Brahmsa. Ale nie żałowalismy strasznie. Orkiestra wykonała najsłynniejsze utwory Mozarta, który jak wiadomo jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych kompozytorów na swiecie. Wysłuchanie takiego koncertu w piątkowy wieczór był dla nas "kojącym" zakończeniem pracowitego tygodnia. Takie wrażenia artystyczne zostają w duszy na długo.

"Dwadzieścia najśmieszniejszych piosenek na świecie"

2011-04-27T03:55:00.000-07:00

Nie był to typowy recital piosenki aktorskiej, jak nam się wcześniej wydawało. Raczej jest to przedstawienie w stylu sztuki dla trzech:publiczność w gabinecie psychiatry, bierze udział w terapii grupowej, lekarz, opowiada o relacjach chorych z towarzyszami niedoli, terapeutą i społeczeństwem, a jego pacjent w czasie rozmowy wyśpiewuje stan swojej duszy. Pacjent wciela się w różne postacie, zmieniając kostiumy i dostosowując do tego mimikę twarzy. Nam podobał moment, kiedy Mariusz Kiljan (pacjent) pojawia się w wygniecionym garniturze, z ekwipunkiem nurka i z żółtym kółkiem - kaczuszką, i ma jedno marzenie - popłynąć do Szwecji. Każda piosenka była pełna gagów i podtekstów społecznych, filozoficznych, politycznych. Zgodzić się tez można z przesłaniem spektaklu, że w każdym człowieku jest odrobina szaleństwa lub "wariata".

Ad Spectatores "1408 - seans ciszy"

2011-03-18T06:47:00.000-07:00

Otwarci na propozycję uczniów, poszliśmy do teatru, który wystawiania oryginalne i niekonwencjonalne przedstawienia. Tym razem Ad Spectatores spektakl "1408- seans ciszy" wystawił w apartamencie Hotelu Art. Nastrój niesamowity, nietuzinkowy. Już samo miejsce - pokój hotelowy, napawało nas ciekawością, przyciemnione światło lub nagła,całkowita ciemność, tylko 30 krzeseł dla oglądających. Sztuka w zasadzie opiera się na dialogu 2 osób: dyrektora "nawiedzonego" hotelu i pisarza, który chce opisać tę dziwną historię. Najciekawsza jest kwintesencja całej sprawy, gdzie paranormalne zjawisko jest wytłumaczone jaki błąd konstrukcyjny inżynierów. Ale czy celowy, czy jest to zwyczajne niedopatrzenie, tego nie wie nikt. :)

Opera "Zemsta nietoperza"

2011-03-18T03:53:00.000-07:00

Nowy semestr szkolny rozpoczelismy wyjsciem do opery. Dzięki wspólpracy z Fundacja Studencką, mamy tańsze bilety na spektakle. Wybralismy jedną z najbardziej znanych oper: "Zemsta nietoperza". Od dawna nosi miano operetki ze względu na swój rozrywkowy charakter. W krzywym zwierciadle pokazane są relacje damsko-męskie, maniery arystokracji wiedeńskiej, praca funkcjonariuszy bezpieczeństwa, gala słabosci i kompleksów. Wszystkim nam się podobał żart słowny i gagi sytuacyjne. Mimo że, długie było przedstawienie, wrócilismy do domów z głową pełną wrażeń.

"Wesele Figara" W. A. Mozarta

2011-03-17T05:51:00.000-07:00

Kolejne wyjście do opery wrocławskiej. I jak zawsze zachwyciły nas piękne stroje, scenografia, perfekcja w każdym calu. Wieczór z "Weselem Figara" był dobrym pomysłem na pochmurny, zimny dzień 9 grudnia 2010. Pełna humoru, śmiechu i muzyki opera, ponownie przekonała nas, że warto bywać w operze wrocławskiej.

"Życie szkodzi zdrowiu" w Teatrze Komedii

2011-03-11T04:26:00.000-08:00

Jak życie szkodzi zdrowiu, tego chcieliśmy się dowiedzieć idąc na spektakl do Teatru Komedii.
W szpitalnej salce leży trzech pacjentów, którzy czekają na diagnozę lekarską. Obchody lekarskie, pomocne pielęgniarki, rozmowy między pacjentami, niby nic szczególnego.
A jednak w takiej scenerii może zakwitnąć pierwsza miłość, nawiązać przyjaźń, można wyleczyć się z kompleksów i ukrócić zarozumialstwo. Okazuje się też, że ci najmniej chorzy, mają przed sobą jeszcze niewiele dni życia. Nie jest to typowa komedia, w salwach śmiechu można popaść w mocną zadumę nad człowiekiem i jego "chorobami. Sztuka nie tylko dla tych co skończyli pięćdziesiątkę:).

Spektakl "Idiota" w Teatrze Capitol

2011-02-09T02:06:00.000-08:00

Spektakl muzyczny według powieści Fiodora Dostojewskiego „Idiota” w reżyserii Wojciech Kościelniaka, jeden z najwybitniejszych reżyserów w polskim teatrze muzycznym. Zamysłem reżysera było skupienie się na ponadczasowych kwestiach, które porusza Dostojewski, nie ważne tu są realia historyczne. Jest to sztuka opowiadająca o losach człowieka o niezwykłej dobroci, postawionego wobec zła i zakłamania współczesnego świata. Pomysł świetny, ale wrażenia w odbiorze były różne. Niekoniecznie warto to zobaczyć.

Balet " Jezioro Łabędzie" w Operze Wrocławskiej

2011-02-02T05:04:00.000-08:00

Jezioro łabędzie – od ponad stu lat niezmiennie zachwyca publiczność całego świata. To z pewnością największy fenomen sztuki baletowej, niejako synonim baletu klasycznego!
Wspaniała miłosna historia, magia, artyzm muzyki i tańca. Z dumą potem się mówi, że widziało się "Jezioro łabędzie".

Teatr Kameralny OKNO NA PARLAMENT

2010-10-23T04:20:00.000-07:00

Nowy rok szkolny rozpoczęliśmy wyjściem na "wesoło",czyli komedią "Okno na parlament" w Teatrze Kameralnym. Ta sztuka jest grana od 16 lat na scenach Teatru Kameralnego, a bilety trzeba rezerwować z miesięcznym wyprzedzeniem. Zawsze bawi widza do rozpuku. A dlaczego? Temat skandali wokól polityka zawsze aktualny. W sztuce mamy ministra wysokiego szczebla i uwikłanego w romans z zamężną sekretarką lidera opozycji. Mamy trzy rzeczy wokół, których kręci się akcja: pojawiąjący i znikający trup, okno (przez które wchodzą i uciekają postacie) i szafa, w której schowany jest trup. Dowcipne dialogi, dobre gagi, kaskada zdarzeń, przerysowane postacie oraz ciekawski dyrektor hotelu i kelner-złośliwiec. Na pewno jest to sztuka, którą można oglądać kilka razy, śmiejąc się zawsze tak samo. Polecamy!

"Rodzina Kerwoodów" w Teatrze Komedii

2010-06-02T00:11:00.000-07:00

W deszczowe popołudnie (16.05.10)postanowiliśmy przerwać szarą aurę wyjsciem do Teatru Komedii na spektakl "Rodzina Kerwoodów" wg R. Cooney'a. Satysfakcja miała być gwarantowana, bo jak wiadomo było z recenzji prasowych przedstawienie "to bite 2 godziny dobrej zabawy"(Wysocki T., Takich dwóch, jak nas trzech..,Dodatek Wrocław [W:]18.01.2006 Gazeta Wyborcza,s.7). I tak też było.
Jest to zabawna historia małżeństwa, którego szczytem marzeniem jest mieć dziecko. W tej sytuacji postanawiają je zaodoptować, co wiąże się z wizytą ekscentrycznej urzędniczki z ośrodka adopcyjnego. Nieposdziewana wizyta braci (handlarza nielagalnym towarem) i pracownika prosektorium szpitalnego (z denatem w worku), a także węszący pan policjant i przypadkowo pojawiająca rodzina albańskich emigrantów, przerywa idealnie zaplanowaną wizytę. Całe przedstawienie jest plątaniną absurdalnych zdarzeń, zwrotów akcji, gagów językowych, a aktorzy uwijają się po scenie jak oparzeni.
Czarny humor jednak nie szokuje, bawi do końca, i nikogo nie dziwi, kiedy na środku salonu rozsypuje sie worek z ludzkimi szcżątkami. Wszyscy reagują z entuzjazmem i oklaskami. Czyżby samo życie?!
W dobrych humorach, mimo nieustającego deszczu, wróciliśmy do domów. Polecamy więc sztukę na deszczową szarugę!

Koncert Łukasza Rostkowskiego - L.U.C. -"39/89 Zrozumieć Polskę"

2010-05-08T11:45:00.000-07:00

Naszym następnym wyjściem był koncert o niebanalnym tytule "39/89" Zrozumieć Polskę"
wrocławskiego artysty Łukasza Rostkowskiego znanego pseudonimem L.U.C. Koncert odbył się w CS Impartcie 27 kwietnia.Ciekawi byliśmy spektaklu,bo jak tu wytłumaczyć nazwę album koncepcyjny, kto to jest ten L.U.C. i czym nas zadziwi.
I...
okazało się to najbardziej oryginalnym i zaskakującym widowiskiem, jakie widzieliśmy. Artysta połączył obrazy historii tej najbardziej bolesnej z lat 1939-89 z dźwiękami muzyki klasycznej, muzyki filmowej,elektronicznej, współczesnego jazzu i trip-hop. Na to tło nałożone zostały autentyczne głosy najważniejszych postaci tego okresu – od Stefana Starzyńskiego poprzez czołowych partyjnych dygnitarzy, po Jana Pawła II i Lecha Wałęsę.
Miało się wrażenie, że siedzimy zamknięci w wehikule czasu i odkrywamy na nowo szokujące fakty wspomnianego okresu. Nie była to zwykła prezentacja multimedialna, czy lekcja historii. Było przejmujące świadectwo pamięci i wdzięczności tym, którzy całym sobą rozumieli Polskę. Wszyscy wyszliśmi z sali pod wielkim wrażeniem.
Szkoda, że nie było tam, nas więcej ...

Sztuka "Wrzesień" w AD SPECTATORES

2010-03-30T11:44:00.000-07:00

Sobotni wieczór, ostatni marcowy weekend (zimny i mokry) wybralismy się do AD SPECTATORES, teatru, który we Wrocławiu znany jest z niekonwecjonalnych spektakli. Akcja spektakli bowiem przenoszona jest pomiędzy widzów, którzy mają być przez nią osaczeni i przeszywani. Termin Ad Spectatores w wolnym tłumaczeniu oznacza bowiem: "do widzów". "Naszym celem (jak czytamy na stronie internetowej teatru)jest stworzenie fikcyjnego świata, w którym publiczność choć na chwilę mogłaby zapomnieć o świecie rzeczywistym."
My trafilismy na sztukę pt. "Wrzesień", wchodzącą w cykl przedstawień poswięconych Wrocławiowi. O czym więc sztuka? Urzędnicy wrocławskiego ratusza, mają znaleźć mieszkanie dla dyrektorów LG. W jednym z nich dzieją się tajemnicze rzeczy. Sztućce zmieniają swoje położenie, znikają przedmioty, a nocą nieznajomy mężczyzna ćwiczy układy taneczne. Wezwane na pomoc Medium odkrywa, że przed osiemdziesięciu laty w mieszkaniu zabito człowieka. Dalsze badania pomieszczeń odsłaniają tajemnicze zdarzenia z czasów drugiej wojny, kiedy to dwuosobowy odział AK (Jan Kochanowski i Stefan Żeromski) przez pomyłkę dokonuje w mieszkaniu egzekucji. Tymczasem warszawskie CBA wysyła do zbadania sprawy swojego funkcjonariusza prowadzącego obecnie śledztwo w sprawie nieścisłości przy budowie wrocławskiego Aquaparku. Wydałoby się banalna fabuła, utrzymana w mrocznym nastroju opowiadań Krajewskiego, wartka i dynamiczna akcjałącząca przeszłosć z teraźniejszocią, i do tego ogromna dawka absurdalnego humoru. Bardzo nam się wszystko podobało,i są głosy z prosbą o następne wyjscie do Ad Spectatores.

Taniec i muzyka Flamenco

2010-03-18T04:08:00.000-07:00

Koncert muzyki i tańca "Flamenco" w Filharmonii Wrocławskiej brzmiał dziwnie,ale okazał się jednak trafionym pomysłem. Dobra akustyka sali uwydatniła charakter melodii instrumentów muzycznych oraz nóg, które w tańcu Flamenco używane są jako instrument perkusyjny. Oryginalne połączenie andaluzyjskiego folkloru z motywami muzyki jazzowej wywarlo na nas duże wrażenie, a taniec flamenco, nazywany często "tańcem samotnika", jak zawsze porywający.

"Czarodziejski flet" W.A. Mozarta w Operze Wrocławskiej

2010-02-22T23:16:00.000-08:00

"Czarodziejski flet" oglądało się z przyjemnością, spektakl miał w sobie coś ujmującego, kojarzącego się z się baśniami czytanymi w dzieciństwie. Scenografia z projekcji wideo, (przypominająca krajobrazy fantazy), teatralne światła oraz ogień z płomieni świecy, pomysłowe kostiumy (z konsekwentnie zrealizowanym motywem klosza) na pewno się podobały. Jednogłośnie wszystkich nas zachwycił się kostium Królowej Nocy: suknia wyglądała jakby była uszyta z kawałka czarnego nieba z iskrzącymi się gwiazdami w czasie letniej ciepłej nocy.
Muzyka wielkiego Mistrza i piękne głosy operowe też nas mocno urzekły. Gorzej z partiami mówionymi - można by powiedzieć aktorskie drewniactwo. Ze względu na brak dramatyzmu i statyczne sceny, opera mogła się wydawać nużąca.
Jednak kolejne popołudniowe wyjście okazało się bardzo udane.

Musical "METRO"

2010-01-21T04:52:00.000-08:00

Środowe popołudnie 20.01.2010, zostanie nam długo w pamięci. Wydawałoby się, że "METRO" jest już tylko legandarnym i trochę przereklamowanym musicalem. Teraz mogę stwierdzić, że jest wspaniałym, niepowtarzalnym widowiskiem.
W ubogiej scenografii toczy się gra młodych ludzi o spełnienie marzeń i znalezienie swojej drogi. Dialogi są krótkie, rzeczowe, czasami bardzo zabawne, a piosenki (tak od kilku lat znane i nucone) połączone z choreografią tańca współczesnego, baletowego, wraz z oryginalnymi efektami świetlnymi stworzyły atmosferę spektaklu, który na długo zostaje w pamięci. Bardzo dobra obsada autorska i dopracowana charekteryzacja. I temat, który zawsze przyciąga widza: miłosć i szaleństwo, młodosć i entuzjazm.
P.S. Niestety autografów nie udało nam się zdobyć.

Musical "A CHORUS LINE"

2009-11-29T13:40:00.000-08:00

W piątkowy wieczór wybraliśmy na spektakl A Chorus Line do Teatru Muzycznego Capitol. Ten spektakl, obsypywany prestiżowymi nagrodami, przez lata (od 1975 r.) święcił tryumfy na scenach całego świata. W Polsce premiera odbyła się w ubiegłym roku wyreżyserowana przez Mitzi Hamilton, aktorki grającej na Broadwayu.
O czym więc opowiada musical?
Jest to historia castingu do nowej broadwayowskiej produkcji. Tancerze muszą przejść selekcję, a każdy oczywiście marzy, aby dostać się do finału. Reżyser prosi, żeby po kolei opowiedzieli coś o sobie. Zaczynają mówić o swojej przeszłości, problemach, planach. Pomału sceniczny casting zamienia się w opowieść o tancerzach i choreografie, o ich życiu i wydarzeniach, które sprawiły, że wybrali właśnie taniec.Okazuje się, że dla niektórych taniec był ucieczką z niedobrego domu, dla innych okazją do przemiany z brzydkiego kaczątka w księżniczkę. Wspomnienia z dzieciństwa przeplatają się z doświadczeniami z dorastania, kompleksami, dramatycznymi przeżyciami, ale też i z zabawnymi sytuacjami. W „rozświetlonym” finale wszyscy tancerze w złotych kostiumach tańczą skomplikowane układy. Ubrani jednakowo i wykonujący te same ruchy tracą w pewnym sensie swoją indywidualnosć, którą w czasie spektaklu ujawnili. Myślę, że mimo długiego czasu trwania, musical się podobał. Przecież z analogicznymi problemami spotykają się wszyscy młodzi ludzie ( i nie tylko), którzy stoją na rozstaju dróg, szukając odpowiedzi na pytania dotyczące swojej przyszłości, pragnień, celu. Poza tym muzyka, piosenki, choreografia dopelnily calosci.

Pierwsze i udane wyjście na koncert Kameralnej Orkiestry Leopoldinum

2009-11-16T15:57:00.000-08:00

W niedzielny wieczór wybraliśmy się do Auli Leopoldyńskiej na jubileuszowy koncert Wrocławskiej Orkiestry Kameralnej. Umówiliśmy się pod Szermierzem na Placu Uniwersyteckim. Mimo że byliśmy wcześnie, do szatni przedzieraliśmy się już przez ogromny tłum. W Auli Leopoldyńskiej z trudem udało nam się zająć dość dobre miejsce. Po chwili wyszła Orkiestra i zagrała na dobry początek suitę G. P. Telemanna Don Quichote, utrzymaną w skocznych, żartobliwych tonach. W barokowej Aulii nie mogło zabraknąć muzyki mistrza J.S. Bacha. Usłyszeliśmy rzadko wykonywany, pełen melancholijnego dźwięku Koncert na dwoje skrzypiec. Pierwszą część repertuaru zakończyła rytmiczna sonata G. A. Rossiniego. W odpowiedzi na gromkie brawa, Orkiestra zagrała krótkiego kujawiaka. W czasie przerwy zdążyliśmy zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie, niestety tylko telefonem komórkowym, ponieważ nikt nie wziął aparatu fotograficznego. Po przerwie, Tadeuszowi Górnemu, od wielu lat związanemu z Orkiestrą Leopoldinum, została wręczona nagroda Prezydenta Miasta Wrocławia. Uroczystość została uwieńczona przepięknym walcem skomponowanym przez dyrektora artystycznego Orkiestry, Ernsta Kovacica. Następnie usłyszeliśmy bardzo nastrojowy florencki sekstet P. Czajkowskiego. Z tej zadumy wyrwał nas bardzo żywiołowy, dynamiczny Koncert na smyczki współczesnego latynoamerykańskiego kompozytora A. Ginastera. No i na sam koniec, długo oczekiwana, dedykowana publiczności, muzyka E. Griega – pełna liryzmu i romantyzmu. Czy koncert się podobał? Mnie osobiście wracając przez oświetlone ulice, długo rozbrzmiewała w uszach usłyszana muzyka. To tak, jakby ktoś podarował ci skrzydła i uniósł ponad codzienność.
Na koncercie byli: Kasia Nieszczesna, Ania Skibińska, Dorota Matusewicz, Ewelina Opałka, Marta Grodzicka, Paweł Nawara, Małgosia Jagodzińska, Monika Cyganik oraz p. Anna Mędrecka i p. Iza Dmowska.